බලා හිඳියි සඳකැන්

සඳත්
අඩදබර වී
අහසත් එක්කලා
අමනාපෙන්
තරු
නිහඬ ව
බලා හිඳියි
සඳකැන්
විහිදෙනා තුරු....

විදිනට ඒ සුවද.....

රූස්ස ගහක
පිපිලා සුවද පුංචි මලක්
දගකාරයි හරිම
අවිහිංසක දෑස
කෙළිලොල් බැල්මෙන්
කළඹවයි සිත් අරණ
අපහසු නමුදු
නෙළාගන්නට එමල
කරයි ආරාධනා
විදිනට ඒ සුවද.....

දෙබරෙක්.....

ගනියි
විසිතුරු මලක රොන්
විසකුරු තුඩකින්
බල ලෝභි බඹරෙක් ...
පහව දමව්
ඌ...
බඹරෙකු නොව
දෙපා ඇති
දෙබරෙක්.....

කළු කඩ

කළු කඩ මුදලාලියෙක්
රිංගලා ඕං මෙහෙටත්
අද හෙට විකුණයි
දූපතම
පවුල ගොඩගන්නට
ලැම්බෝගිනියක් වත් එපැයැ
පොඩි එකා සනසන්ට...
ඌ නොවැ
මීළගට
මහ එකා වන්නේ මෙහේ...
දැම්ම ම දැගලිල්ල
බලකායකුත් හදාගෙන
මගේ ම එකා නොවැ
ඉතින්
අප්පච්චිත් ඔය කියන්නෙ,
අඹ යහළුවත්
දැන් ඉතින්
ඉන්නව නොවැ
ආයිමත්....
දැන් ඉතින් මදෑ ඔය,
හතිවැටෙනවා නොවැ
අද හෙටම...........

සඳකැන්

උමතු වූ සෙනෙහසින් පිරි හදවත........................මවගේ
සිරුරේ දුවන ලේ කිරි වූවා................................ඇයගේ
දස මාසයක් දැරුවා මා කුසෙහි..........................ඇගේ
දහ දුක් වින්දා මව මතකයි සිතට.......................මගේ
පිළිසිඳ ගත්ත මා කුසයෙහි...........................දරාගෙන
දස මාසයක් සිටියේ දුක්................................දරාගෙන
බිහිකළ පසු ද මා ඇකයෙහි...................හොවාගෙන
නැළ වූ සැටි ද මතකයි කවි.....................කියාගෙන
දොයි දොයි කිය කියා මා නැළවූ..................අම්මේ
නැළවිලි ගී ගයා මා සැනසූ..........................අම්මේ
කුසගිනි දරා මා කුස පිරවූ............................අම්මේ
සදා ණයගැතියි මා ආදර..............................අම්මේ
ඉසිලිය නොහැකි දුක් ඉවසුවා මේ....................භවයේ
දෙවන බුදුන් කීවට පව් නෑ.......................මෙලොවේ
සිත තුළ රජව ඇති ඔබගේ දය‍ා....................ගුණේ
සමකළ හැකි වේද කවුරුන් හට.............මෙලොවේ
ගඟුලක් විලස ඇදුනා ආදරය......................ගලා
පවනක් විලස එතුනා මුළු ගතම................වෙළා
සඳකැන් විලස ආලෝකය......................පතුරාලා
සිහිපත් වෙනවා ඒ සෙනෙහස හද...........සසලා

මල්මාලතියේ

මල්මාලතියේ අවාරේ පිපුණු
පමා වුනමුදු නුඹ
නොවෙයි සම මල්වල ට සෙසු
සුපුෂ්පිතයි ඒ තරම් නුඹ....
මල්වනේ හද අරණ
පසාරු කරගෙන හමන
කුළුදුල් සුවඳ ට නුඹේ
ජෙලස්, නියඟලා මලට....
දෙවැනිය රැජිනි ද රෝස
පැහැය ට නුඹේ සුසිනිඳු
පැහැරගෙන නෙත් මගේ
ඒ සුන්දර පැහැය....
රැඟුවත් වෛවර්ණ මල්
පාමින් කොතෙක් විජ්ජා
නැත මට විචිකිච්ඡා
නුඹමයි නෙළන්නේ මා....
නොසිතනු මැන චකිත
සරසනු පිණිස මා
ඇත්තේ අවසර හදින්
නුඹ ට පමණයි නිමල.....
පැමිණි ද බඹරුන් මෙතෙක්
ගෙනයන්ට නුඹේ රොන්
අවසර නෑ උන්ට
නොඉඳුල් මලකි නුඹ....
පරනොවන ලෙස හෙටත්
පිපෙන්න ට මතුභවෙත්
අවසරයි මේ පටන්
නුඹට මගේ හදකමල.....!

රූස්ස ගහක

රූස්ස ගහක
පිපිලා සුවද පුංචි මලක්
දගකාරයි හරිම
අවිහිංසක දෑස
කෙළිලොල් බැල්මෙන්
කළඹවයි සිත් අරණ
අපහසු නමුදු
නෙළාගන්නට එමල
කරයි ආරාධනා
විදිනට ඒ සුවද.....